Door spruitjes kan uw wijn ineens naar 'zwavel' ruiken.

Tafelvijand nummer 7: spruitjes

 

Mijn zoon van vijfeneenhalf is er niet dol op. En ikzelf ook niet. Spruitjes. Een ultragezonde wintergroente uit de kruisbloemenfamilie, waartoe ook bloemkool, boerenkool, broccoli, witte kool, Chinese kool, radijs en koolrabi behoren.

 

Wat maakt dat kinderen – en wijnliefhebbers zoals u en ik – spruitjes zo ellendig vies vinden? 

 

Deel 7 in deze serie probeert op deze urgente vraag een antwoord te vinden. Let op: er komt enige kennis van chemie bij kijken. Conclusie vooraf: de combinatie van spruit en wijn kan stinkend vies zijn...

 

Spruitjeslucht

Lang koken: dat is de boosdoener. Wanneer spruitjes eindeloos worden opgezet, verspreidt die beruchte, weeïge lucht zich door uw huis. Die geur die vaag wel wat weg heeft van rottende eieren. Oorzaak: organozwavelverbindingen (verbindingen tussen koolstof en zwavel). Daar zitten spruitjes vol mee en die komen vrij bij het koken. Zo kort mogelijk koken, bij voorkeur slechts 3 tot maximaal 5 minuten, geeft een sterke vermindering van deze nare aroma's. Hou die spruitjes beetgaar, dus. Sowieso beter voor het behoud van hun ultra-gezonde eigenschappen.

 

Foute wijn geïmiteerd

Door ze kort te koken, vermijdt u niet alleen die vreselijke lucht. Ook blijft de ongewenste smaak (nootachtig, bitter en aards) tot een minimum beperkt. Dat is vooral handig wanneer u er wijn bij drinkt. Want lang doorgekookte spruitjes zetten uw wijn soms in een kwaad daglicht. De organozwavelverbindingen kunnen namelijk de geur en smaak van een 'foute' wijn imiteren.

 

Zoals een wijn met een hoog gehalte aan 'zwavel', ook wel sulfiet genoemd. Daarmee wordt de zwavelverbinding SO2 bedoeld. Zwaveldioxide dus – een anti-oxidant die aan wijn (met name wit) wordt toegevoegd als conserveringsmiddel. Te veel SO2 herkent u aan een rokerige geur die doet denken aan een vers ontbrande lucifer. Door spruitjes kan wijn ook gaan ruiken naar diwaterstofsulfide (H2S), nog zo'n onprettige zwavelverbinding. Diwatersulfide is normaal gesproken het ongewenste bijproduct van een niet goed verlopen wijnvergisting. U herkent dan rottende eieren, ruftlucht, verbrand rubber of 'natte hondenlucht' c.q. pelsvacht. Het maffe van spruitjes is dat ze deze afschuwelijke aroma's in uw wijn kunnen 'oproepen' – zelfs als er met die wijn helemaal niets aan de hand is...

 

Advies: hou wijn en spruitjes maar gewoon op afstand van elkaar. Combineer ze alleen als u de spruitjes dus echt beetgaar heeft gehouden. En overweeg dan strakke, 'groenige' Grüner Veltliner of Sauvignon Blanc. Met hun 'groene-kruiden-punch' geven ze die spruitjes een fikse 'ik-ben-hier-sowieso-de-baas'-oplawaai. Zo één die je je zoon van vijfenenhalf soms zou willen verkopen, als-ie wéér z'n spruitjes niet opeet...  

 

Alle posts op Boelen's Blog met de 'Tien grootste tafelvijanden van wijn':

(Deze serie wordt continu aangevuld) 

 

- Tafelvijand nummer 7: Spruitjes 

- Tafelvijand nummer 6: de oliebol (en Champagne)

- Tafelvijand nummer 5: Extreme kazen

- Tafelvijand nummer 4: Eieren

- Tafelvijand nummer 3: Gerookte zalm met Sauvignon Blanc

- Tafelvijand nummer 2: Spinazie

- Tafelvijand nummer 1: Azijn

witregel